حدود دو سه هفته اس که من متوجه شدم باردارم و این احوالات بد رو دارم تجربه میکنم، راستش من هیچگونه ذهنیتی راجع به این احساس ها نداشتم اما الان میتونم راجع بهش کتاب بنویسم که چه چیزعاییع تو ذهنم شکل گرفته، میاد و میره... حالت فیزیکی که بماند که انقد منو بی جون کرده که عین یه تیکه گوشت افتادم و از همه چیز و همه بوها و همه غذا ها به مرز دبوونگی رسیدم...

مگه میشه هررررربویی انقد برام آزار دهنده باشه؟

مگه میشه حتی تصور هر غذایی انقد معده منو بالا بیاره؟

مگه میشه حتی حرف زدن راجع به بعضی آدم ها حالمو به هم بزنه؟

مگه میشه دیدن و حتی حرف زدن راجع به پرنده ها که انقد عاشقشون بودم انقد معدمو به هم بریزه؟(حتی همین الان که دارم می‌نویسم)

همه دنیا از نظر من بو اگزوز ماشین میده و من دیگه خسته شدم از این حالت

همش انگار می‌خوام بالا بیارم ولی چیزی نیست که بالا بیارم

هیچوقت انقد ناتوان نبودم تو زندگی خدایا

به بیرون و به بقیه نگاه میکنم با خودم میگم فقط من تو این شرایطم؟؟؟ فقط من مثل یه تیکه گوشت صبح تا شب میخوابم؟؟

به فریبا پیام دادم که من خیلی‌ خسته اس بدنم و برام نوشت عاطفه من حالی رو تجربه کردم که چهار دست و پا راه میرفتم... عاطفه من حتی از تلفن حرف زدن با شوهرم بیزار بودم...

خدایا مگه میشه این احساسات؟چرا آخه؟ هدفت چیه؟

من نمی‌دونم زن هایی که این دوران خیلی خوشحالن چطور این چیزها رو میکذرونن؟؟خوش به حالشون واقعا...

اینها به کنار...من دارم با عاطفه واقعی خدافظی میکنم و این اشک منو درآورده... دارم خودمو برای ماراتن آماده می‌کنم و این منو میترسونه...من میدونم تا چند سال ما دربست در اختیار موجود دیگه قرار می‌گیریم که حتی ساعت خوابیدن و دستشویی رفتنمون رو به خودمون نمی‌ده اون تعیین میکنه...چه برسه رسیدن من به برنامه های شخصی که براش برنامه ها داشتم...

این‌ها عمیقاً منو میترسونه و منو تا امید کرده و من دارم لحظه هایی رو میگذرونم که مجبورم سکوت کنم و از احساساتم چیزی نگم

چون اولا به ناشکری محکوم میشم و دوما همسرم ممکنه بگه دیگه بچه رو نمی‌خواد و ازش خلاص شیم...

ولی من منظورم این نیست

من فقط دارم از احوالاتی که میگذرونم میگم

من این روزا به توجه چند برابر تر از قبل نیاز دارم که حس کنم تنها نیستم و کسایی منو میفهمن، کسایی میفهمن وقتی میگم برای عاطفه ناراحتم نگن چی میگی بابا...

از دور به همه چی نگاه میکنم و می‌گم این منم؟؟ که حتی نمیتونم صورتمو بشورم و به زور فقط دوش میگیرم دو روز یه بار؟؟

دوستم می‌گفت بخدا عاطفه سه چهار ماه اول همینه ما هم همه این حس ها رو داشتیم بعدش اوضاع بهتر میشه...

اما من چشمم آب نمیخوره انقد این حالت تهوع و بی‌حالی به من غالب شده حس میکنم الی الابد همینم و با خودم میگم میشه یه روزی دوباره من عادی باشم؟؟؟

خیلی‌ خسته شدم این چند وقت خیلی‌ میترسم از آینده خیلی‌ پریشونم...